آرایه های ادبی ( عناصر زیایی سخن فارسی )

بهمسافرانپروازاوکراینیفکرمیکنم.دقایقآخردرفرودگاهامامبافکراینکهجستیم! بافکرجنگپشتسر،باآرزوهایخوبفردا. بهدانشجویانپروازاوکراینیفکرمیکنم،باچمدانهایپرازدعایمادرانشان... قلبممچالهمیشودبرایشبیکهازخندهرفتنتااشکمرگشانیکپرواز فاصلهبود..........

«تنها»، «ماهی» که، «شهادت» ندارد، «شعبان» است، و، «تنها»، «ماهی» که، «تولّد» ندارد «محرّم» است، این، یعنی، «حسین»، محور «شادی و غم» است ....

125 را از این به بعد با بغض خواهیم نوشت. با اشک خواهیم خواند. 125 حالا برای ما یک عدد است پر از تلخی. پر از مزهی گسِ رفتنِ اینهمه قهرمان... خداحافظ قهرمانانِ ساده و کمنشانِ شهر... خداحافظ مردانی که حتی اگر نامتان بر کوچهها نقش ببندد، باز #گم_نام خواهید ماند. این شهر، قهرمانهایش را زود فراموش میکند. ما اما نمیخواهیم مثل این شهرِ یخ زدهی بی برکت باشیم.. به یادتان خواهیم بود. خداحافظ اى داغ بر دل نشسته .........

...

هر دم به گوش می رسد آوای زنگ قافله این قافله تا کربلا دیگر ندارد فاصله حلولماه محرم ماهپژمرده شدن گلستان فاطمه تسلیت باد . (( التماس دعا ))...