آرایه های ادبی ( عناصر زیایی سخن فارسی )

فقط خداست که ... میشود با دهان بسته صدایش کرد... میشود با پای شکسته هم به سراغش رفت... تنها خریداریست که اجناس شکسته را بهتر برمیدارد... تنها کسی است که وقتی همه رفتند می ماند... وقتی همه پشت کردند آغوش میگشاید... وقتی همه تنهایت گذاشتند محرمت میشود... و تنها سلطانیست که ... دلش با بخشیدن آرام می گیرد، نه با تنبیه کردن...! همیشه و همه جا ... خدا ...

(وقتی چترت خداست) بگذار ابر سرنوشت هر چقدر میخواهد ببارد (وقتی دلت با خداست) بگذار هر کس میخواهد دلت را بشکند (وقتی توکلت با خداست) بگذار هر چقدر میخواهند با تو بی انصافی کنند (وقتی امیدت با خداست) بگذار هر چقدر میخواهند نا امیدت کنند (وقتی یارت خداست) بگذار هر چقدر میخواهند نا رفیق شوند (همیشه با خدا بمان ) چتر پروردگار، بزرگترین چتر دنیاست ...